Ana Savković | Tebi

što ćemo postati
kad tamne sjenke prekriju naša lica
i anđeo zaborava položi svoj dlan na naša čela
kad nestanu sva mjesta koja su naša tijela poznavala
izblijede sve slike koje su čuvale naše uspomene
kad nestane strah od nepoznatog
i ostane samo poznati kraj

Ana Savković | Deus ex machina

zastor se podiže
kraj počinje
tišina se spušta
riječi postaju preteške
nosim ih stoljećima
vučem za sobom
vrijeme je da ih oslobodim

Ana Savković | Prividi

sinoć sam usnula pakao
ispod mog grada
ognjene vatre
i napuštene nade