Kristijan Modrušan | Livada

Ajmo se potući 

oko zadnjeg kolača 

ugaonog kamena 

jabuke pale na krivu stranu 

magle ujutro 

i vjetra uveče 

Polomimo rebra, 

članke i nosove 

oko bježećeg obzora 

mirne pučine 

i nemirnih brodova 

velikih gesti 

za mirnih trenutaka 

visokih stabala 

što nadvisuju proplanke 

i svih livada mirisnih u proljeće 

Ajmo se satrti 

oko glasnog smijeha 

tvrdoglavih navika 

svjetla upaljenog 

i očiju ugaslih 

tisuća strelica odaslanih u nebo 

za najtoplijih noći okupanih rosom

oko Mjeseca za pomrčine 

pingvina na Južnom polu 

oceanskih struja 

i kišnih lokvica 

žaba na lopoču 

i lopoču bez žaba 

beskrajnih čarki užeglih u podne 

oznojenih, iscrpljenih 

na bojištu tihom