Ivan Pozzoni | Cave canon! / Čuvaj se kanona!

«Ove fosse generale la persuasione che il protezionismo è un male per il paese stesso che l’adotta e non solo per gli altri, e che, se mai, l’unico vantaggio che possa (non è detto che debba) derivarne è la diminuzione delle tariffe degli altri paesi; quando soprattutto si comprendesse che il danno delle tariffe protettive altrui sta solo nella conseguente diminuzione degli scambi, e che erigendo per conto nostro ulteriori barriere doganali corriamo il rischio di non ottenere che una ulteriore diminuzione di scambi da aggiungersi a quella già esistente: allora non dubito che molti andrebbero più guardinghi nell’esaltar l’uso di quest’arma a doppio taglio» [1904] [Gli americani non studiano, non studiano, non studiano]  

(„Kada bi opće uvjerenje bilo da je protekcionizam zlo za samu zemlju koja ga usvaja, a ne samo za druge, te da je, ako išta, jedina prednost koja iz njega može (što ne znači da mora) proizaći smanjenje tarifa drugih zemalja; kada bi se nadasve razumjelo da šteta tuđih zaštitnih tarifa leži isključivo u posljedičnom smanjenju razmjene, te da podizanjem dodatnih carinskih barijera s naše strane riskiramo da ne postignemo ništa osim daljnjeg smanjenja razmjene koje će se pribrojiti već postojećem: tada ne sumnjam da bi mnogi bili oprezniji u veličanju upotrebe ovog dvosjeklog mača“ [1904.] [Amerikanci ne uče, ne uče, ne uče])

Etimološko podrijetlo pojma „kanon“ nipošto nije sakralno. Κανών -όνος (izvedenica od kánna „trska“) jest reglo, mjerilo micenijskih obrtnika što ga pamti proto-„homerska“ epika. Religije su – poput izvjesne suvremene orfičke „poezije“, uspjele izvesti magiju: trans-formirati obrtništvo u pravo, mjerilo u pravilo. Euzebije Cezarejski zadržava se unutar književnosti sa svojim kanonskim tablicama. Rimsko pravo ne poznaje koncept „kanona“ (u Teodozijevu kodeksu canon označava ustav, odnosno sustav davanja u naravi iz provincija, to jest canon frumentarius ili, u ius civile, zakupninu). Crkva je, sa svojom Papinskom Državom, vrlo kasno počela suprotstavljati svoj „canon“ zakonima (νόμοι) civilnih vlasti: kanonsko pravo bilo je, i ostaje, pravo jedne strane nacionalne države, recipirano u Italiji putem ekleziastičkog prava. Religijska se književnost domogla koncepata „kanona“ i „tradicije“ međusobno ih ispreplićući; svjetovna je književnost oba naziva akvirirala od Dantea i nije ih ispuštala sve do XX. stoljeća, do dis-sakralizirajućeg kolapsa modernog u kasnomoderno (mnogi se elegičari u XXI. stoljeću još uvijek nisu očitovali o promjeni „paradigme“, već nastavljaju nepokolebljivo pisati poput Luzija).

Jurisprudencija je, dakle, nevina; prijestupnik koji je priznao krivnju (rea con-fessa) talijanska je književnost, koja iz kanonskog prava Papinske Države, s njezinim Papom Kraljem i njezinim kardinalima, mutira ova dva pojma, „kanon“ i „tradiciju“, te sav svoj instrumentarij/naoružanje. Beskonačne rasprave o „kanonu“ i „tradiciji“ nikada se nisu autohtono razvile u inozemstvu: Italija je, sa svojom Papinskom Državom, kanonična. Jedino rješenje jest ekspugnirati talijansku Papinsku Državu umjetnosti, koja ne postoji, a vjeruje da postoji. Ja sam krenuo, još od 2005. godine, s «[...] cesoie a tagliare il filo spinato del «canone» e della «Tradizione» [...]» („[...] škarama rezati bodljikavu žicu «kanona» i «Tradicije» [...]“).

Šteta što sam kao sapper, inženjerac-guštator, primijetio da se vojska iza mojih leđa, koja je trebala jurišati na neprijateljske rovove, posve raspustila: mnogi gledajući svoje probitke, većina kupljena i prodana od strane papalinaca, mnogi vaticinirajući iz kvartovskih biltena. Sapper, pod snajperskom vatrom i u samoubilačkoj misiji, zasitio se čekanja nepostojeće vojske bersaljera; otpuzao je natrag ispod španjolskih jahača, čudom se vratio u rov i odande lansira intervencionističke proglase i ručne bombe na papalinace i na bersaljere (koji mi se čine kao jedna te ista stvar, baš kao što se i dogodilo u povijesnoj stvarnosti). Nemam nikakvu namjeru žrtvovati se protiv Papinske vojske ili protiv vojske Savojaca: ovdje su Austrijanci gori od Bourbona, a Savojci bi mogli biti gori od papalinaca. Bacam ručnu bombu na neprijateljski rov i ručnu bombu na prijateljski rov. Za svaki slučaj. Što više štete napravim u Italiji, to bolje: to je kasnomodernistički intervencionizam.

Da iskoristim topos iz ekonomske sfere, rekao bih da «[...] nella borsa valori della poesia italiana novecentesca e post [...]» („[...] na burzi vrijednosnica talijanske poezije dvadesetog stoljeća i post [...]“), nakon sloma Lehmana, nije preostala nikakva vrijednost (čak ni moja: uostalom, anti-kanon je kanon anti-kanona, ad infinitum). Slušajući Austrijanca/Amerikanca, ja bih bombardirao Moskvu koristeći mule iz divizije Giulia kao bombe. Mislim da će Rusima, s Trumpom utvrđenim iza nove Monroeove doktrine, trebati ravno dvadeset minuta da nam odvale mulu.