utorak, 3. prosinca 2019.

Anamarija Galić | U razgovoru s jekom

                  
    
Kroz mliječnu nijansu 
s primjesom okera
u beskonačnosti nazubljenih sjena
tvoju ispruženu ruku
vapim
nesebična u čekanju
poput staklenog zvona
prozirna
odzvanjam tihost
Rišem
                                                replike jave                                                                               replike sna

sve dok me zamor
ne zalegne u konačnost šutnje.
Pluteni čep u vrtloženju 
pitome prozirne plazme
tone u otvor od lišća.
On me usvaja
poput mjehurice od sapuna
                                                 udišući                                                                                       izdišući
kao da sam
najsavršenija kružnica
na Zemlji,
biser u kamenu mijehu
nepokolebljiva u razgovoru 
s jekom.

Nema komentara :

Objavi komentar

Hvala na vašem komentaru. Isti će biti objavljen nakon pregleda moderatora.