Tomislav Domović | Ja imam dva čovjeka u sebi

 

Ja imam dva čovjeka u sebi

Jednog, mladog koji s gavranovima uvježbava krik i zacrnjuje polarni dan labinskim ugljenom

Drugog, starog koji hramajući primiče se pomaknutom crijepu na krovu, pomiče pljusak iz kamina

Mladi se vrti pred ulaštenim zrcalom, jeftino nasjeda na trik, odraz sujete zabavlja želju

Stari stoji nad planinskim izvorom, zvijezde što bile su nad glavom sišle su u pete, u dimu kaljenici nalaze kalup

Prvi čovjek tek njuška ljubav, drugi u njoj odavno je ogrezao

Ja čuvam dva čovjeka u sebi

Dva bića jagodicama prstiju dodirnuta, raskidivost samo što nije počela

Prvi, razbarušene glave i kose pjeni se u otvorenoj staklenki

Drugi, pognute misli veže o rasklimane čavle

Prvi, sanja da pjeva

Drugi, snovima odmahuje i šuti

Ja nosim dva čovjeka u sebi

U istoj crkvi se mole, u nahrenom srcu zavitlanom na jarbol škune, u neizjedenom šljunku i krvavoj ilovači

Njihove ruke isti su križ, prekriženo nebo i zemlja

Oni se mole da ih ne rastave jer jedan bez drugoga neće opstati, ni u razbijenu zrcalu ni u okresanoj planni

Ali

Vrijeme je gluho

Onog prvog, mladog, dokine kad su gavranovi odletjeli tražeći crniju crninu

Onog drugog, starog, pusti da još malo traje, zalaje za pogubljenom sijamskom polovicom

Pusti ga da se spotakne o vlastitu petu, strovali pod gromaču, izdahne prije nego je vratio snove u sebe

i mladića s kojim je iz antikvarijata pokrao utičnice za spajanje s preobraćenim pretorijancima