Miljenka Koštro | Poetskim univerzumom

Naučena zapažati tiho, hodati polako

u zore što osviću orošene, rujne,

gust miris jutra nosnice mi dotako,

u jatu, riječi vijore krhke, nečujne,

duša mirna, duh nad nemirnim vodama pluta,

a ljudsko tijelo u sitan prah se epizodno mrvi,

još me strepnjom mami stih, onaj prvi,

književno-poetskim univerzumom odavno lutam,

duge noći zdrobljene uz mjesečev muk,

život slatka varka, žudnja u uzdahu uzavrelu,

osta stih obješen o prgava vremena huk,

dugogodišnji šum duše skrit u koferu bijelu,

pojavom zlaćana sunca oču se cvrkut ptice,

lahor joj krila njiše, miluje mi blijedo lice,

užitak pisanja plahu poetsku dušu polako suši,

 beskaloričnim rimama tamne zastore ruši.