Muzafera Gegić-Bektić | Njena poezija istražuje arhitekturu identiteta, žensku perspektivu i duhovne transformacije kroz precizan i introspektivan jezik

Muzafera Gegić-Bektić (rođena 1981. u Novom Pazaru) nastavnica je bosanskog jezika i master filologije. Diplomirala je i masterirala na Državnom univerzitetu u Novom Pazaru, a uporedo je završila i studije islamske pedagogije u Beogradu. Njena profesionalna biografija obuhvata tri mandata na poziciji direktorke predškolske ustanove „Nahla“, rad u srednjim školama, te urednički angažman u glasilu „Vakat“. Trenutno predaje bosanski jezik u OŠ „Desanka Maksimović“.

U svom književnom radu Muzafera spaja strogu disciplinu haiku forme sa savremenim lirskim iskazom i proznim hibridima. Njena poezija istražuje arhitekturu identiteta, žensku perspektivu i duhovne transformacije kroz precizan i introspektivan jezik. Ciklusima „Trakcija“ i „Protokoli odlaska“ autorka donosi zreo, hermetičan i emocionalno pročišćen glas savremene sandžačke književne scene.

PROTOKOLI ODLASKA

I - Karton

U dnu konstrukcije,
spava kamen trošnog lica.
Zidovi od crvenih kartona
broje neplaćena svitanja.
Baulajter čita plan kuće,
u kojoj nema vazduha.

Fasada je maska za kapiju,
koju je kockar založio,
prije nego što je postala dom.

II -  Strijelac

Strijelac ne griješi u anatomiji.
Cilja mjesto koje pamti,
ali ne zaustavlja puls.
Na pijesku svetih gradova,
hodočasnik ljušti rđu sa tabana.

Vatra je jedini dijalog,
koji pročišćava metal.
Što je spaljeno crvenom tintom,
pocijepaće se nakon tri čitanja.

III - Protokol

Tišina je maserka koja uspavljuje.
Dlanovi su topli,
hartija pod njima – dokument hladne glave.
Ubistvo s predumišljajem,
na pola ispijene šolje.

Između dva takta koja bubnjaju u prazno,
dostojanstvo je oštrica,
koja dijeli kafu od taloga.
Vrata se zatvaraju,
po zakonima fizike – ne bola.