Sklupčani u sebe
i u svoje jastvo
kao dva kotača
u razmaku stalnom
raspada se bratstvo
skupa s udaljeni
bez smijeha i plača.
Jedino za stolom
zajedno su opet
tu riječi važi
i poglede mjere
pred istinom golom.
Strah ih hvata
od srušenog mosta
trajno osta
otvorena fronta
onda grade brvno
a nade su krhke
starog sjaja zrno.
Od navika i vremena
nijedno ne zapaža
teret tog bremena
dok brišu prašinu
sa svojih uspomena.
Nema komentara:
Objavi komentar
Hvala na vašem komentaru. Isti će biti objavljen nakon pregleda moderatora.