petak, 17. siječnja 2020.

Dragan Uzelac | Charles Bukowski: "Post Office"


Kultna trilogija (3)
POST OFFICE (1971.)

… Every route had its traps and only the regular carriers knewof them. Each day it was another god damned thing, and youwere always ready for a rape, murder, dogs, or insanity of somesort. The regulars wouldn't tell you their little secrets. That wasthe only advantage they had—except knowing their case byheart. It was gung ho for a new man, especially one who drankall night, went to bed at 2 a.m., rose at 4:30 a.m. after screwingand singing all night long, and, almost, getting away with it.One day I was out on the street and the route was going well,though it was a new one, and I thought, Jesus Christ, maybe forthe first time in two years I'll be able to eat lunch.I had a terrible hangover, but still all went well until I cameto this handful of mail addressed to a church. The address hadno street number, just the name of the church, and the boulevardit faced. I walked, hungover, up the steps. I couldn't find a mail-box in there and no people in there. Some candles burning. Littlebowls to dip your fingers in. And the empty pulpit looking at me,and all the statues, pale red and blue and yellow, the transomsshut, a stinking hot morning.Oh Jesus Christ, I thought.And walked out.I went around to the side of the church and found a stairwaygoing down. I went in through an open door. Do you know whatI saw? A row of toilets. And showers. But it was dark. All thelights were out. How in hell can they expect a man to find a mail-box in the dark? Then I saw the light switch. I threw the thingand the lights in the church went on, inside and out. I walkedinto the next room and there were priests' robes spread out on atable. There was a bottle of wine.For Christ's sake, I thought, who in hell but me would everget caught in a scene like this?I picked up the bottle of wine, had a good drag, left the letterson the robes, and walked back to the showers and toilets. I turnedoff the lights and took a shit in the dark and smoked a cigarette.I thought about taking a shower but I could see the headlines:MAILMAN CAUGHT DRINKING THE BLOOD OF GOD ANDTAKING A SHOWER, NAKED, IN ROMAN CATHOLIC CHURCH …

Urnebesna životna priča Čarlsa Bukovskog o njegovih paklenih, grotesknih, apsurdnih i otrežnjavajućih dvanaest godina(period 1958.-1970.) provedenih kao službenik pošte Amerike, nakon kojih sledi njegov radikalni rez, definitivna životna odluka buđenja iz noćne more beskonačnog kruga uzaludnog rintanja, obavljanja mase najbesmislenijih poslova i uživanja u mamurlucima alkoholnih isparenja po barovima Amerike – na kraju noći, izdizanja sa dna jednog marginalnog antisveta ljudi gurnutih cinizmom i nebrigom na socijalno smetlište društva natopljenog alkoholom i beznađem, kada dobri stari Buk odlučuje da se u potpunosti posveti onome u čemu je bio i ostao nenadmašan – pisanju, i da napokon, nakon bezbroj objavljenih i odbačenih članaka, pesama i kratkih priča po raznim andergraund časopisima Los Anđelesa napiše svoj prvi roman – Post office (1971.) počinje gotovo opipljivim, jetkim sarkazmom u kojem sagledavamo opis savršenog šrafa sistema, idealnog službenika pošte Amerike i čitamo sav besmisao krutih pravila jednog bezdušnog sistema, nakon kojih sledi uvodni krešendo u opisu lika samog Henrija Kinaskog(piščevog čuvenog alter ega) kao ‘’idealnog službenika” te iste pošte, tačnije njegovu suštu, parodičnu suprotnost svemu, njegovu abelovsko-hamsunovsku, holdenkolfidovsko-selindžerovsku nebrigu i nehajnost za sve jebene propise koji od čoveka prave poslušnika sistema i morona… Ovo jedinstveno delo američke i svetske književnosti, urnebesnu i jetku parodiju sveta dovedenog do apsurda i surovog zadovoljavanja forme koje čoveka svodi na aparat, robota za iskorištavanje i obavljanje određenje funkcije unutar dobro osmišljenog sistema ukidanja ljudskog dostojanstva, tako surovog i dehumanizovanog da se teško da rečima opisati, otvara sledeća rečenica: ‘’Počelo je kao greška”, da bi nakon beskrajno humoristične i satirične priče o Henriju Kinaskom, ‘’idealnom” službeniku pošte, na nekoliko desetina stranica, čoveku- šrafu koji se ne uklapa u sistem i koji kao poštar prolazi kroz niz najneverovatnijih, više nego humorističnih i apsurdnih situacija, na kraju odlazeći svojim putem, neokrnjen jednom bezdušnom mašinerijom za ceđenje životnih sokova i energije čoveka( u cilju maksimalnog iskorištenja uz minimalnu novčanu nadoknadu), dok roman završava sledećim redovima nepopravljivog šereta i nepokornog, nezavisnog duha jednog jedinstvenog umetnika:’’ Ujutro je bilo jutro i još sam bio živ. Možda napišem roman, pomislio sam. A onda sam to i uradio”…   

It began as a mistake…

Pošta predstavlja jedan od prvih čistih tekstova prljavog realizma  Bukovskog, estetiku ružnog koja nabacuje na platno neispolirane realnosti čiste boje života bez ikakvog mešanja sa bilo kakvim primesama lepog.  Roman predstavlja ispovest čoveka sa margine društva prosto natopljenu sarkazmom. Napisan za samo nekoliko nedelja, jednostavnim i ekonomičnim stilom, u pitanju je dinamično, brutalno i komično delo, neobično gusto strukturisano, nabijeno prejakom dozom ironije i ogoljenih emocija unutar kojih radnja podrhtava od cinizma i rušilačke energije jetkog humora. U ovom romanu Bukovski opisuje, a možda, između ostalih, i stvara onu neonsku Ameriku, Zapadnu obalu u kojoj smo svi, na nekom fantazmagoričnom nivou,  živeli kroz popkulturne znakove. Bukovski nabacuje boje na platno bez ikakve potrebe za suptilnošću i nijansiranjem tonova – sve je brutalnošću i iskrenošću dovedeno do apsurda – život je nemilosrdno ogoljen i osvetljen iznutra u svoj svojoj nakaradnosti, dvoličnosti, lažnom sjaju i nepodnošljivoj ružnoći detalja, onakav kakav se prećutkuje dok usrana šminka defilira na putu ka sladostrašću licemernih, pohlepnih i zlih, upravo onih koji u svim strukturama dominiraju i gaze, poput poštara Kinaskog, sve i svakoga pre sobom. Kroz prikaz borbe za opstanak neprilagođenog i samosvesnog pojedinca unutar kandži birokratizovanog društva Bukovski pruža suptilnu, ironičnu analizu jednog društva natopljenu urnebesno - ciničnim i duhovitim opaskama simpatičnog gubitnika… 

… In the morning it was morning and I was still alive.Maybe I'll write a novel, I thought. And then I did.

… Nikada nisam bio usamljen. Bio sam po iznajmljenim sobama – i osećao sam da želim da se ubijem. Osećao sam se depresivno. Osećao sam se odvratno – odvratno iznad svega – ali nikada nisam osetio da bi neka druga osoba mogla da uđe u sobu i izleči me od toga što me muči... ili možda više ljudi. Ne. Drugim rečima, usamljenost je nešto što me nikada nije brinulo jer sam uvek gajio neku čudnu naklonjenost ka samoći. Na žurkama, ili na stadionu prepunom ljudi koji se raduju zbog nečega – e onda mogu da se osetim usamljenim. Citiraću Ibzena: "Najjači ljudi su najusamljeniji." Nikada nisam pomislio: "Pa, doći će neka prelepa plavuša i dudlaće mi kitu, lizaće mi jaja i ja ću se osećati dobro." Ne, to ne pomaže. Znaš one tipične ljude, "Hej, petak je uveče, šta ćeš da radiš? Samo ćeš da sediš tu?" Pa da. Zato što nema ničega napolju. To je glupost. Glupi ljudi se muvaju okolo s glupim ljudima. Pusti ih neka se međusobno zaglupljuju. Nikada se nisam opterećivao time da mi se desi nešto kad izađem uveče. Krio sam se u barovima zato što nisam želeo da se krijem u fabrikama.Izvinjavam se milionima, ali ja nikada nisam bio usamljen. Ja volim sebe. Ja sam najbolja forma zabave koju mogu da imam. Hajde da pijemo još vina…

Dugogodišnje druženje i upoznavanje sa Henkom pretvorilo se, u mom slučaju, u jedno trajno prijateljstvo, relaksirajući put ka samom sebi, shvatanjima života i ljubavi prema pisanoj reči, neizbrisivim tragovima titraja duše i srca. Bio je to dug i trnovit put traganja i pronalaženja, putovanja na kraj noći, tamo gde sviće zora smirenja i pravih, istinskih vrednosti koje vam niko nikad ne može oduzeti, bez obzira na sve zamke koje vas lažnim osmesima i darovima privlače ka propasti.

... Šta sam radio pre svoje 35.-e godine, kada sam počeo da pišem poeziju? Umirao, dragi moj, umirao. Na neki način sam to i voleo. Počeo sam sa kratkim pričama, gledajući po malim sobama, širom ove zemlje i pijuči previše jeftinog vina, slao te stvari časopisima i, kad bi mi ih vratili, cepao sam ih. Samo sam pisao te priče i pio koliko god sam mogao.

Nema komentara :

Objavi komentar

Hvala na vašem komentaru. Isti će biti objavljen nakon pregleda moderatora.