ponedjeljak, 18. studenoga 2019.

Dragan Uzelac | Rogers Waters: Living In Political World - (3)


Pink Floyd: The Wall (1979.)
     
Vrhunac kritičkog opusa Pink Floyda objavljen je 30. novembra 1979., u vidu duplog, novog konceptualnog albuma The Wall, nove monumentalne epske avanture sa ubitačnom Floyd krstaricom i socijano kritičkom intonacijom nošenom dahom Rogera Watersa ... Nakon epskih devetomesečnih radova pojavio se ,,Zid“ (nešto kasnije i kao film nastao u saradnji sa bitnim filmskim režiserom Alanom Parkerom – pod istim nazivom, Watersovskim scenarističkim angažmanom i Bobom Geldofom, tadašnjim liderom benda ,,Boomtown rats“ u naslovnoj ulozi propale muzičke zvezde – Pinka(Barrett) ili alter ega Rogera Watersa i njegove tragične mladosti i odrastanja bez oca poginulog u užasu Drugog svetskog rata)...

Goodbye cruel world
I'm leaving you today
Goodbye
Goodbye
Goodbye

Goodbye all you people
There's nothing you can say
To make me change my mind
Goodbye.
 
Bio je to na neki način album koji je zaokružio na epohalan način Watersov koncept sagledavanja modernog sveta iz socijalno kritičkog ugla i počeo da ruši sve zidove koji nas razdvajaju i dele , deset godina pre zvaničnog pada najvećeg zida podele – Berlinskog zida ... Bio je to još jedan Pink Floyd ,, magnum opus“ , jedan od najbitnijih , krucijalnih albuma sedamdesetih godina 20. veka , glavni zamajac Watersove solo karijere i album koji je doneo kultni hit singl (prvi singl Floyda nakon deset godina , u Britaniji) – Another brick in the wall i niz ništa manje značajnih pesama poput: One of my turns, Don’t leave me now , Confortably numb, Hey you, In the flesh, Run like hell ...


We don't need no education
We don't need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teacher, leave them kids alone

Hey, teacher, leave them kids alone

All in all it's just another brick in the wall
All in all you're just another brick in the wall

We don't need no education
We don't need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers, leave them kids alone

Hey, teacher, leave us kids alone

All in all you're just another brick in the wall
All in all you're just another brick in the wall
[Spoken:]
Wrong! Do it again!
Wrong! Do it again!
If you don't eat your meat, you can't have any pudding!
How can you have any pudding if you don't eat your meat?!
You! Yes, you, behind the bike sheds, stand still, laddy!

Bio je to Watersov bolno emotivni osvrt na traume iz detinjstva ( kada je izgubio oca u strahotama Drugog svetskog rata) , priča o odrastanju , beznadežnom obrazovnom sistemu ,, ispiranja mozgova“ , kontrole uma i pretvaranja ljudi u mentalne robove , priča o zlu nacizma , bezdušnosti sveta , neurozama i psihozama , usamljenosti i frustracijama, duševnim lomovima i svim mogućim zidovima koji nas izoluju , dele i oslabljene slamaju ... Bio je to njegov duševni i emotivni odušak , duhovni ventil za sve pretrpljene strahove , poniženja i patnje današnjeg čoveka u kandžama agresivnih ideologija, interesnih grupa i sistema koji sa nehumanim , satanističkim osnovama pretvaraju ljude u potrošnu robu , biomasu, bezosećajne i nihilistične očajne kreature podložne svim vrstama manipulisanja – praznih glava, džepova i duša ... Još jednom mračni i depresivni tonovi , uobličeni i naglašeni brutalnim scenama nasilja , ratnih razaranja, duševnih lomova i tužnih dečačkih snova boje atmosferu Pink Floyd albuma , secirajući iznutra i spolja nimalo optimističnu , jednom rečju licemernu i zlu stvarnost ... Drugu stranu iste priče, naličje ili lice predstavlja tužna i nihilistična priča o ludilu i propast bivše rok zvezde – Pinka, i njegove frustracije , skretanja i ludilo koje vremenom prerasta u nasilnost i destrukciju ... Maestralni Bob Geldof prosto briljira u dvostrukoj ulozi , licu i naličju jedne te iste medalje savremenog sveta bez osećaja solidarnosti, ljubavi i Boga...

Hey, you!
Out there in the cold
Getting lonely, getting old.
Can you feel me?
Hey, you!
Standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles.
Can you feel me?
Hey, you!
Don't help them to bury the light.
Don't give in without a fight.
Hey, you!
Out there on your own
Sitting naked by the phone.
Would you touch me?
Hey, you!
With your ear against the wall
Waiting for someone to call out.
Would you touch me?
Hey, you!
Would you help me to carry the stone?
Open your heart, I'm coming home
But it was only fantasy.
The wall was too high as you can see.
No matter how he tried he could not break free.
And the worms ate into his brain.
Hey, you!
Out there on the road,
Always doing what you're told.
Can you help me?
Hey, you!
Out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall.
Can you help me?
Hey, you!
Don't tell me there's no hope at all.
Together we stand,
Divided we fall.
     Odrastanje uz majku , bez oca koji je poginuo kao samo još jedna cigla u zidu bezdušnog društva , prošarana je brutalnim scenama stradanja , bolnih sećanja , košmara , usamljenosti ... Tata , šta si to ostavio za mene ... sve u svemu to je samo još jedna cigla u zidu ... Posledice bezumnog rata su pogubne – razoreni ljudski životi , razorene porodice , nebriga za pojedinca i atmosfera bez ljubavi , saosećanja i topline ... Usamljenom dečaku ostavljena su samo bleda sećanja i svet izgrađen maštom , maštom nesretnog odrasatnja ... Uteha od licemernog društva samo je besmislena zahvalnica poginulima , mrtvo slovo na papiru – od novog obećanog sveta ostali su samo bol i laž , zastava Britanije čiji se crveni , engleski krst pretvara simbolično u krv koja se sliva u šaht otpada ... Good bye , blue sky – ironičan je i sarkastičan Watersov komentar na domete i uspehe modernog demokratskog društva zasnovanog na licemerju , praznim pričama , demagogiji i lažima , brutalnosti , gramzivosti, sili... Ne treba nam obrazovanje , ne treba nam kontrola misli , niti mračni sarkazam u učionicama ... učitelji, ostavite nas decu na miru ... sve u svemu to je još samo jednacigla u zidu jetko se osvrće Waters na brutalnost , ispraznost i čvrstu ruku obrazovnog sistema – Another brick in the wall part 2 obrušava se na čisto zaglupljivanje i kontrolu misli koji od mladih ljudi prave morone , mleveno meso , poslušnike , moderne robove i buduće ratnike sistema , nove tempirane bombe i glinene golubove za nove besmislene ratove smišljene u kuhinjama vladara radi još većeg bogaćenja i uklanjanja buntovnih i nepodobnih delova sistema – sistema bogaćenja samo za privilegovane ... Mama, da li da podignem zid? ... Bezosećajnost , cinizam, perfidnost i strah vladaju svetom – cilj igre je zadržati vlast po svaku cenu , prigrabiti za sebe sve i slomiti volju pojedinca, pretvoriti ga u društveno korisnog roba, ratnika, praznu, bezosećajnu i bezimenu ljušturu bez pameti i osećanja, još jednu ciglu u zidu...

Hello,
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on now
I hear you're feeling down
Well, I can ease your pain
And get you on your feet again

Relax
I'll need some information first
Just the basic facts
Can you show me where it hurts?

There is no pain, you are receding
A distant ship smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move but I can't hear what you're saying
When I was a child I had a fever
My hands felt just like two balloons
Now I've got that feeling once again
I can't explain, you would not understand
This is not how I am
I have become comfortably numb

I have become comfortably numb

O.K.
Just a little pin prick
There'll be no more aaaaaaaah!
But you may feel a little sick

Can you stand up?
I do believe it's working, good
That'll keep you going through the show
Come on, it's time to go.

There is no pain you are receding
A distant ship smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move but I can't hear what you're saying
When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown
The dream is gone
I have become comfortably numb.
... Ima li nekog unutra ? ... Šta to treba da preduzmemo da popunimo prazninu svemira , kojom talasi gladi struje? Moramo li krenuti preko ovog mora lica u potragu za više i više aplauza?...

Sluđeni pojedinac današnjice postaje stranac u vlastitom svetu poremećenih osnovnih ljudskih vrednosti, svetu koristoljublja, novca, gramzivih i perverznih moćnika, mase nepotrebnog materijalističkog smeća , gluposti , manipulacija masama , bezosećajne ,, ljubavi“, nasilja, neuroza i rada koji ne oplemenjuje čoveka, ne budi kreativnost i humanost u čoveku... Opasnost vreba iza svakog ugla, čovek čoveku postaje ponor u kojem se utapa i gine...

Ooh babe
Don't leave me now

Don't say it's the end of the road
Remember the flowers I sent
I need you babe
To put through the shredder
In front of my friends

Ooh babe
Don't leave me now

How could you go
When you know how I need you?

To beat to a pulp on a Saturday night

Ooh babe
Don't leave me now

How can you treat me this way
Running away

Ooh babe
Why are you running away?
Ooh babe!
    Priča o zidovima izolacije, netrpeljivosti među ljudima, usamljenosti i mržnje poprima u Watersovom viđenju cele priče još jednu strašnu dimenziju, dimenziju u kojoj Bob Geldof preuzima na sebe lavovski deo posla tumačeći istovremeno dva lika – mladog Watersa i njegovo nesretno odrastanje i sazrevanje bez oca ( u svetu žena) kao i ulogu Pinka, posrnule rok zvezde (Waters ponovo aludira na prošlost i duh nezaboravnog Syda Barretta, duh ludila i kreativnosti koji se sukobljavaju u svakom genijalnom čoveku)... Sjajni britanski reditelj (Alan Parker: ,,Ponoćni ekspres“, ,,Anđeosko srce“... ) sjajno uklapa višeslojnu priču u jedinstvenu celinu – maestralan spoj muzike , briljantnih animacija i uverljive Geldofove glume – scene unutar pesama poput ,, Don’t leave me now“ , ,, One of my turns“, ,, God bye cruel world“, ,, Hey you“ , ,, Run like hell“ ili nezaboravne ,, Comfortably numb“ prosto su genijalne i ostavljaju bez daha... Dani prolaze, a ljubav postaje siva, kao koža čoveka koji umire. Noći prolaze, mi se pretvaramo da je sve u redu, ali ja sam ostario, a ti postaješ hladnija i ništa više nije zabavno. Ja mogu da osetim da dolazi moj loš dan . Osećam se hladan kao oštrica noža, napet kao struna, suv kao pogrebni doboš... Pritisnut hladnim i perfidnim svetom koristoljublja i samoživosti čovek današnjice lomi se iznutra i na kraju puca – duševni slom je neminovnost, posledica društva i okoline koja svakodnevno nasrće na nervni sistem pojedinca ... Usamljene , ostavljene i sluđene duše lutaju izgubljene svetom pohlepe i laži , svetom koji lagano nestaje pod vlastitim , nesnosnim teretom nasilja i zla ... Good bye cruel world poručuje Waters ... Zbogom svi vi ljudi što ništa niste rekli , neću se predomisliti ... Zbogom ...

... Ima li koga napolju? 
, pita se čovek opasan zidovima mržnje i izolacije, sujete i laži, tražeći izlaz iz začaranog kruga ubijanja, osvete, mržnje i ponovnog ubijanja... kruga bez početka i kraja, kraja večnog nasilja, zla i izolacije... Album ,,The Wall“ varniči od unutrašnje energije i žestokih antiratnih poruka, preplićući se sa veoma emotivnim introspektivnim slikama Watersa – kako srušiti sve te zidove oko nas i u nama?

... Zdravo, ima li koga unutra?... Hajde sad, čujem da si neraspoložen, pa , mogu ti olakšati bol i ponovo te postaviti na noge... Opusti se, trebaš mi prvo dati neke informacije, samo osnovne činjenice... Možeš li mi pokazati gde te boli?... Ne postoji bol, ti si izbezumljen, na horizontu je dim udaljenog broda, ti dolaziš sam, ravno kroz talase. Usne ti se miču, ali ja ne čujem šta ti govoriš. Kada sam bio dete imao sam groznicu. Ruke su mi bile kao dva balona. Sada se ponovo tako osećam. Ne mogu da ti objasnim, ne bi razumeo. U stvari ne osećam se tako, ja, postajem samo blaženo oduze ... Confortably numb je zastrašujuća slika sveta bez emocij , duše i ljubavi, gde su svi postali prokleto usamljeni u gomili i blaženo oduzeti – oduzeti bez iskrenih emocija, bez ljubavi, saosećanja, topline, istine, milosrđa, praštanja...
     Album ,,The Wall„ blistavo je Pink Floyd remek delo , surova slika stvarnosti i raspada svih istinskih sistema vrednosti , slika nihilizma sveta bez ljubavi i duše , gde se jedino možete ,, obogatiti“ na nesreći i poniženju drugih ili prodajući vlastitu dušu , snove , ideale i dostojanstvo za sitnu lovu ... Ukoilko nemate odgovora u vašem srcu i duši , ostaje vam da se nadate da nećete biti ,, zatvoreni , jer ste uhvaćeni na delu pokazujući osećanja“ ... I proglašeni ludima ili možda razapeti nazid , mekog srca umetničkog ...

RESIST – TRUMP IS PIG ... Novo Watersovo upozoravajuće pitanje s druge strane novog zida u glavama lidera sveta i ljudi, glasi sledeće : IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?

... Nakon monumentalne, kritički intonirane trilogije i sve veće Watersove političke i društvene angažovanosti i u izvanmuzičkim aktivnostima( od humanitarnih koncerata do otvorenih napada i komentara vodećih svetskih moćnika, preko političkih angažmana na strani mase obespravljenih ljudi sveta – od čitavih naroda i država, do miliona migranata i  protiv podizanja novih zidova koji dele i zavađaju ljude, posebno ovaj poslednji, čuveni Trampov zid prema Meksiku(i ostatku sveta), naročito nakon albuma The Final cut( posvećenog besmislu rata i ranoj pogibiji svog oca u Drugom svetskom ratu) život i karijera Rogera Watersa poprimaju još jednu, pored umetničke i vizionarske – humanitarnu i politički beskompromisnu notu, tako lepo opisanu samo jednim jedinim  pojmom –RESIST, otporom prema svim nepravdama moćnika sveta, otporom prema političkim vladarima sveta i otvorenim angažmanom na strani čitavih obespravljenih naroda ...

... Drugi Watersov solo album Radio K.A.O.S.(1987.) je bio još jedan konceptualan album, na neki način nastavak pomenute Pink Floyd trilogije stilski drugačijim sredstvima i muzičkim rešenjima. Središnji lik potresne Watersove priče i vizije sveta je Billy, dečak u invalidskim kolicima. Za njega brine brat, rudar, koji zbog štrajka dospeva u zatvor. Billyja pošalju ujaku u Los Angeles gde ustanovi da telepatski može napadati računarske sisteme, sprijatelji se s DJ-em s radio stanice K.A.O.S. te zavara svet da će u velikim gradovima sveta eksplodirati balistički projektili. Posljednja pesma s albuma, "The Tide is Turning", iznenađuje obrtom. Nakon turobne atmosfere čitavog albuma dolazi se do zaključka da je rat beskoristan i da je ljubav važnija od svega...

... Kada sam napisao pesmu “The Wall” verovatno sam osećao najveći bol ikada u svom životu. Razlog zašto sam joj se vratio je to što sam osetio da ukoliko krenem na tuneju mogu da prenesem poruku koja je politički angažovana, globalna poruka protiv rata, na mnogo većem nivou nego što je to bio moj lični stav kada sam originalno napisao pesmu...

... Roger Waters je krajem osamdestih godina prošlog veka( nakon iskustva iz buntovnih, revolucionarnih i prevratničkih šezdesetih) dočekao nove burne istorijske događaje koji su prekrajali svetsku istoriju i geografiju. U novembru 1989. počeo se ne samo klimati i ljuljati 45 kilometara dug Berlinski zid( koji je delio Nemačku i čitav svet nekoliko decenija na dva suprotstavljena bloka – kapitalistički i komunistički), već su istočnonemačke vlasti dozvolile i rušenje zida, pa i odnošenje njegovih komadića kao suvenira. U niz priredbi koje su slavile pad zida uvršten je 21. jula 1990. i dugo neizvedeni spektakl "The Wall". U blizini Brandenburških vrata, na Postdamer Platzu, uz ruševine Berlinskog zida, Roger Waters odlučio je iste večeri sagraditi i srušiti svoj čuveni zid... Koncert je prenošen u 35 zemalja. Zid je bio visok 23 metra, dug 180 metara i sagrađen od 2500 cigli."The Wall" je izveden, uz tehničke poteškoće i zastoje. Neki su delovi predstave izazvali i neugodne asocijacije, na primer kada Pink zamišlja da je diktator poput fašističkog, ali Waters se nadao da će svi shvatiti da je to satira. No, rušenje zida i dodatak "The Tide Is Turning" podigli su atmosferu, "učvrstili" moral, ujedinili sve prisutne i oplemenili svečanost. Računa se da je spektakl uživo posmatralo bar 200 hiljada ljudi i još oko milijardu preko televizije...

... U avgustu 1992. Waters objavljuje album "Amused to Death". Najvažnije teme bile su masakr na kineskom Trgu Tiananmen 1989. i Zalivski rat 1991.. Waters se svojom karakterističnom ironijom, satirom i sarkazmom obrušava na televiziju kao medij koji užasima takve vrste zabavlja gledaoce. Na albumu gostuje više poznatih i cenjenih muzičara. Posebno je zapažen gitarista Jeff Beck koji je, da nije uskočio David Gilmour, možda mogao biti gitarista "Pink Floyda" nakon Syda Barretta. Tekstovi samo potvrđuju Watersove čvrste stavove o svetu koje forsira od vremena kada se počeo razilaziti s "Pink Floydom". Turneje nije bilo jer je prodano samo milion primeraka albuma, što je za Watersa bilo malo. Priznao je da bi prodao 10 miliona da je objavljen pod "firmom" "Pink Floyd". Sledećih sedam godina nije javno nastupao...

... Donald Tramp? Ne želim da gubim svoje dragoceno disanje za tog odvratnog tipa!

... Waters je usled aktuelnih svetskih zbivanja  osetio potrebu da se još jednom izrazi( u životnoj dobi od 74 godine, vitalan i ništa manje lucidan i hrabar, kao u najboljim danima svoje višedecenijske karijere), pa je nakon 25 godina objavio novi studijski  album Is this the life we really want?(2017.) i otisnuo se na novu kolosalnu svetsku turneju– nazvanu Us and them i krenuo obračunavati s vodećim svetskim političkim figurama...

... Album "The Wall" je aktuelniji više nego ikada, zbog Trampa i njegovih izjava o izgradnji zidova kojima samo želi da maksimalno podeli narod po rasi i veri - rekao je Rodžers.

... Poslednja turneja “The Wall” očigledno baš i nije ispunila obećanje boljeg sveta pa se stiče dojam da je nova turneja “Us and Them” nazvana – logično. Između nekih Nas i nekih Njih očito još uvek stoji neki Zid kojeg treba srušiti, Waters to primećuje pa to javno i obznanjuje... Krug zla je nepravilan i zato se nikad ne zatvara – smenjuju se samo imena aktera i forma ispoljavanja zla kojim sve više žele da porobe i ponize svet ... u ime demo(n)kratije i viših ciljeva privilegovane manjine!
... [Intro: Donald Trump]

So, as an example, you’re CNN. I mean it’s story, after story, after story is bad. I won. I won. And the other thing, chaos. There’s zero chaos. We are running. This is a fine-tuned mach-

[Verse 1: Roger Waters]
The goose has gotten fat
On caviar in fancy bars
And subprime loans
And broken homes
Is this the life, the holy grail?
It’s not enough that we succeed
We still need others to fail

[Verse 2: Roger Waters]
Fear, fear drives the mills of modern man
Fear keeps us all in line
Fear of all those foreigners
Fear of all their crimes
Is this the life we really want? (Want, want, want, want)
It surely must be so
For this is a democracy and what we all say goes

[Verse 3: Roger Waters]
And every time a student is run over by a tank
And every time a pirate’s dog is forced to walk the plank
Every time a Russian bride is advertised for sale
And every time a journalist is left to rot in jail
Every time a young girl’s life is casually spent
And every time a nincompoop becomes the president
Every time somebody dies reaching for their keys
And every time that Greenland falls in the fucking sea is because
All of us, the blacks and whites
Chicanos, Asians, every type of ethnic group
Even folks from Guadeloupe, the old, the young
Toothless hags, super models, actors, fags, bleeding hearts
Football stars, men in bars, washerwomen, tailors, tarts
Grandmas, grandpas, uncles, aunts
Friends, relations, homeless tramps
Clerics, truckers, cleaning ladies
Ants – maybe not ants
Why not ants?
Well because its true
The ants don’t have enough IQ to differentiate between
The pain that other people feel
And well, for instance, cutting leaves
Or crawling across windowsills in search of open treacle tins
So, like the ants, are we just dumb?
Is that why we don’t feel or see?
Or are we all just numbed out on reality TV?

... Uz Johna Lennona Jima Morrisona, veliki umetnik i čovek, Roger Waters, ostaje jednim od najznačajnijih i najinspirativnijih ljudi u mom skromnom životu, jedan od onih čiji me je duh, kreativnost, društvena angažovanost i kritičnost spram sveta licemera, glupaka, nasilnika i zveri, večnih moćnika i krvnika sveta, usmerio na mom andergraund, RESIST putu, učinivši me mnogo otpornijim i samosvesnijim pojedincem unutar besmisla gomile i perfidnih vladara koji ovu prelepu planetu nezaustavljivo svakim danom vode ka totalnoj propasti i sve većoj duhovnoj bedi ... o onoj materijalnoj, gde vlada beskrupulozno robovlasništvo prikriveno medijskom manipulacijom i tzv. demokratijom da i ne govorim ...
... Gospodine Waters, šta bi bila vaša poruka svetu danas?

- Ne plašite se da brinete o sebi i drugima...

...Dragi Rodžer, hvala ti na svemu!!! Hvala ti što već više od pet decenija deluješ kao takav i daješ svojim delom i angažmanom više nego neophodnu svetlost i nadu posrnulom svetu tame... Hvala ti što u ime svih nas obespravljenih i poniženih podižeš svoj moćni, umetnički glas i svojim legendarnim numerama činiš svet mnogo prijatnijim i optimističnijim mestom za život dostojan čoveka... Sa tobom, ovo je ipak život koji zaista želim(o)!!! Hvala ti  još jednom na svemu!!! Od srca!!!


Nema komentara :

Objavi komentar

Hvala na vašem komentaru. Isti će biti objavljen nakon pregleda moderatora.